Yüksek çözünürlükte görüntüle

Öncelikle söylemem gerekirse Marvel’in hiçbir çizgi romanını okumadığım için filmde eksik kalan yanların benden kaynaklandığını düşünüyorum. Buna rağmen, film süper kahramanlarla dolu olsa da, mantık hataları oldukça fazlaydı. Onca ateş edildi, binalar yıkıldı, arabalar patladı vs. ama tek bir insan ölmedi ya da daha doğrusu ölenler filmde gösterilmedi. Binalar altında kalan, yanan, kafaları patlayan vs. birkaç insan görsek daha iyi olurdu. Ama çizgi romanları takip edenlerin çoğunluğunun çocuk olması bunun haklı bir nedeni.

Filmin anlaşılabilir, iyi kurgulanmış bir giriş sekansı olmaması en büyük eksiklikti. Daha sonra bu eksikliğin bütün filme yayıldığını gördüm. Bunu filmin yapımcılarının gördüğüne de eminim. Ama onların amacı ceplerine girecek olan paralar olduğu için, tamamen izleyiciler üzerine – onları istekleri doğrultusunda – kurgulanmış. Bunu da çok iyi başarmışlar. İzleyici ne istiyorsa, onu vermeyi başarmışlar. Henüz ikinci haftasında $832,443,000 hasılat elde etmeleri de bunun göstergesi. Benim için kötü film olsa da, sonuç olarak alan memnun, veren memnun olduğunda, bana çok laf söylemek düşmez.

Yüksek çözünürlükte görüntüle

Bundan yaklaşık bir ay önce Woody Allen bir çok sinema ve edebiyat severin hayalini Midnight in Paris ile gerçekleştirmişti. Bu film ile beraber bu senenin sürpriz olan diğer filmine de Martin Scorsese imza attı.

Hugo, ismine ve trailer’larine bakınca çocuklara yönelik bir film imajı çiziyordu. İster istemez Scorsese’ye rağmen bir önyargı bende oluşmuştu. Ancak Scorsese beni oldukça utandırdı. Yakından takip edenler bilir, Scorsese, İtalyan mafyasına yönelik filmlerle tanınır. Ancak farklı tarzda filmlerin altından kalkabileceğini de son olarak Shutter Island ve Hugo ile bize kanıtladı.

Filmin güzelliğinin yanında, gittiğim salonun yarısından çoğunun çocuk olması filmin içine daha çok girmemi sağladı. Özellikle 3d’nin verdiği avantajla çocukların filmde yağan karları yakalamaya çalışmaları oldukça güzeldi.

Sinemanın ortaya çıkış hikayesini de anlatan Hugo’yu, sinemayı yakından takip eden herkesin izlemesi gerekiyor. Georges Melies’in yanında Django Reinhardt, Salvador Dali ve James Joyce’su da çok kısa sahnelerde görme şansımız var.

Allen ve Scorsese’ye binlerce teşekkürler.

Yüksek çözünürlükte görüntüle

Onur Ünlü geç tanıştığım yönetmenlerden biri oldu. İlk uzun metrajlı filmi Polis’i daha bir hafta önce seyrettim ve oldukça beğendiğim. Sinemamızda farklı bir yönetmenin varlığını bilmem beni sevindirmişti.

Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi filmini çektiğini ise Altın Koza’dan sonra öğrendim. Orada aldığı ödüllerden dolayı heyecanlanmış ve içime hemen filme gitme isteği doğmuştu. Ancak gösterim tarihine doğru, film afişlerinin ortaya çıkması ile üzerinde büyük puntolarla yazan “Leyla ile Mecnun’un yapımcılarından” ibaresi beni rahatsız etmişti. Yönetmenin zaten Polis ve Güneşin Oğlu gibi iyi filmleri ve ön plana çıkabilecek bir sinema tarzı varken, bir dizi isminin ön planda olması benim açıdan üzücü bir durum. Elbette bu tarz filmlerin gişe başarısı elde etmesini bende çok isterim ama böyle bir yönetmenin filmleri yerine diziye güvenmesi benim için hoş bir durum değil.

Filmi izlemeye gitmeden önce çevremde en çok duyduğum cümleler “büyük beklentilere girilmemesi” hakkındaydı. Ben buna da karşıyım. Bence artık Onur Ünlü için büyük beklentilere girmeliyiz. Polis ve Altın Koza’da alınan ödüllerden dolayı da açıkçası ben büyük beklentilere girdim.

Peki film beklentileri karşıladı mı? Kesinlikle kötü bir film değil ama beklenenin altında olduğu da bir gerçek. Daha sağlam bir senaryo ve zekice planlanmış bir olay örgüsü filmi kat kat yukarılara taşıyabilirdi. Konu açısından belli bir özet yapamıyorum, çünkü her türlü özet film için biraz havada kalır.

Değinmem gereken bir konu da var ki, absürt, kara mizah tarzında bir film yapıyorsanız, neyi nerede ne kadar yapılacağını bilmeniz gerekir. Eğer bu tarz bir film çekiyorsanız “Ya canım film zaten saçma, pek fazla takılmamak gerekiyor.” diyemezsiniz, saçma olan bir olay örgüsünün de zekice kurgulanması gerekir, ancak dozunu ayarlayamazsanız sevimsiz bir film ortaya çıkar.

Onur Ünlü benim için iyi bir yönetmendir, bu filmi daha iyi kotarabilirdi ama hala daha iyi filmler yapacağına inancım tam. Umarım beni yanıltmaz.

Yüksek çözünürlükte görüntüle

The Ides of March, George Clooney’nin her sabah kalktığında, aynanın karşısında, “oğlum bende de tam başkan olacak tip var, zaten öyle bir izlenim de bırakabiliyorum bari bir film yapayım da başkanı oynayarak hevesimi alayım” demesinden kaynaklanan bir film olmuş gibi. Bunu söylememin nedeni senaryosunun biraz aceleye gelmiş olmasından. Zaten pekte yabancı olmayan bir hikaye sunuyor bize Clooney, ee böyle bakınca da, ilk söylediğim cümle biraz haklılık payı içeriyor.

Filmin kadrosu epey sağlam. Hatta George Clooney’in başkanlık yarışındaki rakibi olarak Brad Pitt, Ryan Gosling’in canlandırdığı kampanya menajerini ise filmin prodüktörlerinden Leonardo di Caprio canlandırması düşünülmüş. Eğer bu tercihler gerçekleştirilseydi haliyle film daha çok ses getirirdi.

Filmin ismi hepimizin duyduğu Jül Sezar’ın “sende mi Brutus” cümlesini söylediği tarih olan 15 Mart’tan alıyor. İsminden anlaşılacağı gibi filmde bir takım, çekişme ve entrikaların olacağını anlıyoruz. Bu süreç politik çizgisinden ve taviz vermeyen duruşundan vazgeçecek bir başkana ve bu başkana inanan ve zamanla politikanın çirkin yüzünü görerek “onlar” gibi olan bir kampanya menajerine neden olur. Bu bakımdan film ne yazık ki bir takım klişelerden kurtulmayı başaramıyor.

George Clooney’nin yönetmenliği ve oyunculuğu yine başarılı. Ancak Gosling filme beklenen katkıyı yapamamış. Sonuç olarak The Ides of March, Amerikan siyaset tarihi ile ilgilenen ve İngilizcesi ileri düzeyde olanların izlemesi gereken bir film.  

Yüksek çözünürlükte görüntüle

Cannes Film Festivali’nden beri beklediğim, Filmekimi’ndeki gösterimini bir saatle kaçırdığım bu filmi, malum yerlere yükledikten sonra indirmek için zaman kaybetmedim. Güzel sayılabilecek bir görüntü kalitesinde izlememe rağmen, sinema da izlemek bir başka tat verirdi.

Lars von Trier insanları sevmeyen bir yönetmen, bunu filmlerinden de anlayabiliyoruz. Son olarak Cannes Film Festivali’nde yaptığı Hitler çıkışı nasıl bir ruh haline sahip olduğunun ispatı oldu. Bu filmde de artık bağıra bağıra insanların sıradan ve kokuşmuş olduğunu gözümüze sokuyor.

Film tıpkı Antichrist de olduğu gibi süper slow motion’larla başlıyor ve yönetmen filmin sonunu filmin başında vererek, kendisinin de tarzı olmayan sci-fi sahnelerinden çok anlatılmak istenene kulak vermemizi istiyor.

Ancak Trier anlatmak istediklerini o kadar çok sembolleştirmiş ki, film metafordan geçilmiyor. Daha filmin başında ki limuzin sahnesi bunun habercisi. Trier yine kadınları filmin merkezine yerleştirmiş. Bu sefer kadınlar filmin sonuna kadar dayanarak, güçlü varlıklar olarak gösteriliyor. Bu da Trier sinemasına ters bir durum.

Ağır bir depresyon sürecinden geçen ve o dönemin bir dışavurumu olarak Antichrist’i çektiğini söyleyen Trier, iç dünyasındaki bulanıklığı da Melancholia ile paylaşmaya devam ediyor. Kaderci bir bakış açısına sahip olan filmde öne çıkan durum, var olmanın trajedisi ve bunun farkında olmanın verdiği hüzün ile ortaya çıkan melankoli’dir. Filmdeki gezegenin isminin de melancholia olması bunun bir göstergesi. Trier artık açık açık “dünyada çok fazla acı, mutsuzluk ve korkunçluk var o yüzden hepimiz ölüp gitsek herkes kurtulmuş olur zaten bizi bizden başka umursayan da yok.” diyor.

Filmde anlatılmak istenen daha bir çok şey var. Üzerine biraz daha eğilmenizi tavsiye ederim.

Bu arada aklıma takıldı, Justine ve Claire nasıl bir dna’dan çıkmışlar? Kardeş olmalarına rağmen birbirlerine hiç benzemiyorlar. Bunun yanında Antichirst de olduğu gibi bu filmde de film boyunca Charlotte Gainsbourg güzel mi değil mi sorusu aklımı kurcalayıp durdu. Hala karar verebilmiş değilim.

Filmin açılış sahnesini buradan izleyebilir, tema müziğini buradan dinleyebilirsiniz.

Yüksek çözünürlükte görüntüle

Yüksek çözünürlükte görüntüle

Bu film sinema da izlenir ancak deyip, 300 Spartalı da olduğu gibi dört erkek bir araya geldik. Bilet alana kadar filmin 3D olduğundan haberim yoktu. Hem daha önceden hiç 3D film izlemediğim için hem de filmin iyi olabileceği ihtimali beni heyecanlandırıyordu.

Yaz mevsiminden beri reklamları yapılan bu filme, haliyle çok büyük beklentiler ile gittim. Bir kere yönetmenin adı da bu beklentiyi artırıyordu. Diğer etken ise filmin afişlerinde büyük puntolarla yazan “300 filminin prodüktörleri tarafından yapılmıştır” ifadesiydi.

Filmin başlangıç olarak beklentinin de verdiği heyecanla pekte istenileni veremedi. Umarım ikinci yarısında birkaç olay izleriz diye devam ettik. Bir kere 3D denen olay bende hayal kırıklığına neden oldu. Açıkçası 2D’den pek bir farkı yoktu. (Bu durumun filmden mi, sinemadan mı kaynaklandığını bilmiyorum.)

Filmin ikinci yarısı biraz daha hareketliydi. Ancak başarısız kurgu nedeniyle bir türlü filme giremedim. Bunun yanında cast’tında bunda payı var. Mickey Rourke ve John Hurt’ü bir kenara ayırırsak, diğer bütün oyunculuklar başarısızdı. Ne bileyim koskoca tanrıları, vampir ve ergen filmlerinden çıkma adamların oynaması garipti. Ayrıca başroldeki elemanın (Henry Cavill) filmin kahramanı olmasını beklerken tanrıların olaya dahil olması ile gözden düşmesi, karizmasını sıfırladı.

Filmin en kötü tarafı ise maalesef hikayesiydi. Biraz araştırdıktan sonra hikayenin yine Hollywood usullerinde çarpıtıldığını görüyoruz. Bir kere tanrı dediğin böyle yeni bitme olmaz. Koskoca savaş tanrısı (ki ortada bir savaş var ve en çok ihtiyaç duyulan tanrı olması gerekir) Ares oldukça kolay harcandı. Rourke’nin canlandırdığı karakter de bir Titan ve onunda hapsedilmiş titanların arasında olması gerekirdi. Gerçi bir ara taraf değiştiren eleman “o bir kral değil” dedi ama maalesef devamı gelmediği için o da orada kaldı.

Sonuç olarak, beklenilenin çok çok altında bir film oldu benim için. Ayrıca The Fall filminden tanıdığımız yönetmen Tarsem Singh’e olan güvenimin boşa çıkması beni daha da üzdü. Üzerine çalıştığı yeni filmi Mirror, Mirror’ın genel havasına da bakacak olursak sanırım onu artık Hollywood prodüktörlerine sadece para getirecek tarzda olan filmlerde göreceğiz.

Aslında daha söylenecek bir çok eksik nokta var ama zaten amacı gişe yapmak olan bir film için daha fazla konuşmak gereksiz olur.

Yüksek çözünürlükte görüntüle

Yüksek çözünürlükte görüntüle

Dün, sonbahar ile başlayan sinema hareketliliği ile her Pazar sinemaya gitme geleneğimi Contagion’a giderek sürdürdüm. Gitmek istediğim bir film değildi bu ama Anadolu Kartalları, Behzat Ç, Paranormal Activity, One Day, In Time, The Three Musketeers gibi zayıf rakipleri olduğu için mecburen bu filme gittim.

Daha önceden film hakkında duyduklarım olmuştu. İyi bir cast’a sahipti ilk olarak film ve hem bağımsız hem de gişeye yönelik işler yapan S. Soderbergh elinden çıkmaydı. Filmin konusu da daha çok gişe filmlerinde gördüklerimizden. Hem konunun böyle olması hem de filmin kadrosu sanki gişeye yönelik bir filmmiş havası veriyordu. Ancak Venedik Film Festivali ön gösteriminde Soderbergh filmin biraz daha bağımsız Hollywood sinemasına yakın olacağını belirtmişti. Çünkü Soderbergh’e göre konu her ne kadar bilindik olsa da onun filmi farklıydı.

Filmin başında salgın hemen başlıyor ve yavaş yavaş etkisini artırarak yayılıyor. Hastalığın çok kolay yoldan yayılmasından dolayı da bir süre sonra işin içinden çıkılamaz bir hale geliyor ve bilindik durumlardan dolayı halkta isyan ve yağma başlıyor. Bir süre sonra isyanın etkileri neredeyse salgının etkilerini aşıyor ve isyan daha tehlikeli hale geliyor.

Burada isyanın çıkmasının nedeni olarak, biraz Julian Assange’vari bir role bürünmüş olarak Jude Law gösteriliyor. Onun internetten yaydığı kirli bilgiler virüsten daha çok halkın üzerinde etki yapmaktadır. Öyle ki filmde facebook, twitter, blog gibi enformasyon ağlarının adı sık sık geçmektedir.

Filmin yok artık denilen bölümü ise günümüzde bile domuz, kuş gribi gibi hastalıkların arkasında gösterilen ilaç şirketleri filmde çok cici gösterilmiş. Onların hiç suçu yoktur bu salgında. Onlar sevimli ve fedakardır. Asıl suçlu olanlar ormanları katleden, pis Uzakdoğulular ve blog kullanıcılarıdır vs vs.

Şimdi yazdıklarıma şöyle bir bakacak olursak, klişe olan bir konu günümüze uyarlanmış. Yani Soderbergh’in dediği gibi farklı bir yanı yok. Evet diğer felaket temalı filmler kadar uçarı bir film değil tersine gayet soğukkanlı ancak bu da filmi kotaramamış. Belki filmde daha az ünlü olsaydı, bu kadar büyük beklentiler içine girmezdim. Contagion, maalesef beklentilerinde büyük olmasından dolayı koca bir hayal kırıklığı olmaktan öteye gidemiyor.

Bu arada bu tarz bir film nasıl yapılır merak ediyorsanız, District 9 filmini izleyin.

- Bütün yaşamımı yaşamdan ne istediğimi bilmeden harcadım. Sadece kuyruğumu yakalamaya çalıştım. Şimdi, ilk defa ne istediğimi tam olarak biliyorum ve kimi. Ve bu onun lânet olası sonu olacak. Ringo gibi adamlar ne yaparlar Doc? Ne tür bir güç onlara bunu yaptırtabilir?

+ Ringo gibi insanların kafalarında kocaman boş bir delik vardır. Asla yeterince öldüremez, yeterince çalamaz ya da işkence yapamazlar ki o boşluk dolsun.

- Peki ne ararlar?

+ İntikam.

- Ne için?

+ Doğmuş olmak için.

Yüksek çözünürlükte görüntüle

Kim olduğumu sorsalar söyleyemem. Kendimi tanımıyorum. Soyum sopum yok. Memleketim yok ve bundan memnunum. Buradayım, özgürüm, istediğimi hayal edebilirim, her şey mümkün. Başımı kaldırmam yeterli. Hemen dünya oluveriyorum. Şimdi burada bu meydanda. Bu mutluluk hissini hiçbir zaman kaybetmeyeceğim.

Yüksek çözünürlükte görüntüle

+ Giacometti’yi biliyor musun, heykeltıraş?

- Oh, evet. Yakışıklıydı.

+ Giacometti demiş ki: “Eğer yangına yakalansaydım ve bir Rembrandt’la kedi arasında tercih yapmam gerekseydi, kediyi seçerdim.”

- “Ve sonra kediyi salardım.”

+ Bunu da söylemiş mi?

- Bunu muhteşem yapan bu.

+ Evet, öyle. Sanat ve yaşam arasında, yaşamı seçeceğini söylemiş.

Yüksek çözünürlükte görüntüle

Bu seneki Cannes Film Festivali’nde ödüller dağıtılırken, heyecanla Nuri Bilge Ceylan’ın adını beklerdim. Almasını beklediğim ödüllerden biri de en iyi yönetmen dalındaydı. Ancak ödül, o ana kadar ismini duymadığım birine, Nicolas Winding Refn’e gitti. Daha sonra filmografisine baktığımda genellikle benim tarzım olmayan, aksiyon türünde filmler olduğunu gördüm ama yine de Drive’ı izlemek için heyecanlanmıştım.

Kadrosunu da oldukça başarılı bulmuştum. Daha sonra imdb notunun giderek yükseldiğini -şu sıralar 8.3- gördüğümde heyecanım fazla olmasa da biraz daha arttı. (imdb deki puan sistemine eskisi kadar güvenmiyorum)

Film Türkiye de vizyona girmesine rağmen, İzmir de yaşadığım halde, sinemalarda göremedim. Bir süre sonra torrent’e düştüğünü görünce dayanamadım indirdim. Korsana karşıyım elbette ama dağıtım şirketlerinin beceriksizlikleri kendi sorumlulukları.

İçinde araba geçen filmleri sevmem. Çünkü arabalara karşı hiçbir ilgim yok. Fast and Furious serisinin de hiçbirini izlemedim. Gelgelim Drive da araba sahneleri azdı. Bu yönü ile güzeldi. Senaryosu basitti. (ya da klasik diyelim) (ki kitaptan uyarlama) Bence daha çok önce çıkan yönetmenin ışık ve renk oyunları, başarılı ses miksajı ve filmin ruhuna uygun müzikleriydi. Bu yönüyle Cannes da aldığı ödülü hak ettiğini söyleyebilirim.

Ryan Gosling’e gelince, maalesef beğenmedim. 70 ve 80’lerde daha çok karşımıza çıkan, az konuşan, cool anti-kahraman karakterini kotaramamış maalesef Gosling. Belki ağzında kürdan yerine sigara olsaydı daha cool bir karaktere bürünebilirdi. Bir de şunu belirtmeliyim, cool karakter dediğin konuşmasını bilmeli. Sorulan bir soruya karşı cool bir tavır takınıp 10 dakika beklemek hoş ama verdiği cevaplar aptalcaydı. İnsan daha zeki, daha akıl alıcı cevaplar bekliyor haliyle.

Sonuç olarak bir Taxi Driver denemesi olmuş. Taxi Driver’ı izlemezseniz çok şey kaçırırsınız ama Drive’ı izlemeseniz de olur.

Yüksek çözünürlükte görüntüle

bkz: ( kısık ses tonu )

Yüksek çözünürlükte görüntüle

Cannes Film Festivali’nden beri merakla beklediğim bu filmi sonunda iki gün önce izleyebildim. Trailer’ını daha önce onlarca kez izlediğimden dolayı filme başlarken oldukça heyecanlıydım. İlk otuz dakika film beni içine oldukça içine çekti. Çok büyük beklentilerle izlediğim için film, istediğim şekilde devam ettikçe yüzüm gülüyordu. Mükemmel kamera hareketleriyle kendimden geçiyordum. Ancak çocukların büyümesiyle işler biraz da olsa tersine döndü. Çocukların büyümesindeki psikolojik faktörler, baba figürü vs. bunlara değinmeyeceğim. Çünkü Malick filmlerinde hep bildiğimiz hikayeler var. Bu hikayeyi de daha önce onlarca kez duymuş, izlemiştik.

Filmleri arasında yıllar süren ayrılıklardan dolayı Stanley Kubrick’e benzetilir Malick. Film Cannes da gösterildiği günlerden beri 2001 A Space Odyssey filmine benzetildi. Bende epey benzettim. Hikaye olarak değil tabi, filmin genel havası benziyordu. Diğer benzettiğim büyük film ise The Seventh Seal.

Terrence Malick her ne kadar sevdiğim bir yönetmen olsa da 2001 gibi bir film çekemeyeceğini biliyordum -ki bence hiçbir yönetmen çekemez-  Ama son zamanlarda beğendim filmlerden biri olmayı başardı. Belki başyapıt mertebesine bile ulaşabilirdi. Ancak Malick’in Felsefe öğretmeni olmasından mütevellit olsa gerek son 15 dakika oldukça derindi. Bende bir çok izleyici gibi anlamakta zorlandım.

Cannes da altığı Altın Palmiye ile ilgili olarak şunu söyleyebilirim. İzledikten sonra gördük ki ödülü Bir Zamanlar Anadolu hakketmiş.

Bu arada filmi sinema da izlemek isteyen olursa diye söylüyorum, dvd olarak satışa sunulan ve torrent’e düşmüş bu film ülkemizde! 25 Kasım da vizyona girecek.